بنگر اي دل مزار ويران را
بار ديگر عزاي انسان را
سقف درهم شكسته ي گنبد
آن بهشت رفيع ويران را
روي دوش فرشته هاي خدا
خشت خشت طلاي ايوان را
تكه هاي شكسته ي محراب
پاره هاي عزيز قرآن را
كاشي آبي كنار ضريح
آتش غنچه هاي گلدان را
خط كوفي، شهيد هر تركش
گچ بري هاي تاق و ايوان را
آخرين ماه اين بهار ببين
ظلمت ياغي زمستان را
خيمه زد جغد بر اريكه ي باغ
تا بكوبد به هم گلستان را
اين همه كفر در ولايت عشق
هتك حرمت به ساحت جان را
اي بقيع عزيز سربركش
بنگر همچو خود مزاران را
شرم بادش كسي كه اينسان كرد
شرم بادا پليدي اينسان را
اينكه با مرقد شما كردند
اين توقع نرفته حيوان را
آدميزاده اين نخواهد كرد
برمي آيد مگر كه حيوان را
اي كبوتر به سمت سامرا
برسان نامه ي خراسان را
برسان گريه هاي خون پالا
ناله ي جانگداز ياران را
برسان خشم و اشك را با هم
اين همه خاطر پريشان را
برسان بر سپاه اهريمن
غيرت سرزمين ايران را
¤¤¤
هر كبوتر كه بال بگشوده
نامه دار غم شما بوده
همه گلدسته ها عزادارند
چشم بر گنبد شما دارند

سيدحسن طباطبايي

نام تو را بايد
از فهرست اعراب شايسته
خط بزنيم
تو بجاي آنكه در ايوان
ويلاي ساحلي ات لم بدهي
و چرت تابستاني ات را
با دود قليان مفرح كني
تفنگ دست مي گيري
و از پشت تريبون المنار
با نعره هايت
چرت ما را پاره مي كني
تو هيچ شباهتي به بزرگان ما نداري، سيدحسن!
نه شكمت
آن اندازه است
كه از پشت دشداشه هاي سفيد
وقارت را نمايان كند
نه چفيه و عقال داري
تازه عمامه سياه سرت مي گذاري
كه ما را به ياد خميني مي اندازد
كه يك بار چرت مان را پاره كرده بود
تو ننگ مايي، سيدحسن!
بجاي آنكه در حرمسرايت بگردي
و رقص ممالك گرجي و اوكرايني ات را تماشا كني
در مخفيگاهت
كه نمي دانيم كجاست
مي نشيني و نهج البلاغه مي خواني
تو كافر شده اي، سيدحسن!
و برماست كه تو را به يهوديان اهل كتاب بسپاريم...
فقط به رسم مردان بزرگ عرب
صادق باش و بگو
برد موشك هايت
به رياض كه نمي رسد؟
اميد مهدي نژاد

می نویسم به رنگ سرخ،به سرخی خون شهید،به سرخی چشمان مادرشهید وبه صورت نیلی نه تنها نیلی صورت زیبای برادرم که مادرم فاطمه نیز سیلی خوردوعجیب است برما اگر چشمانمان سرخ نباشد وصورتمان نیلی.مگر می شود چشمانمان رنگی ازدل خونینمان نداشته ونیز صورتمان ازسیلی آن دست سنگین. درآن غروب سرخ رنگ و زیبا ،زیبا به دلنشینی صدای دوست به زیبایی نگاه دوست که در جمع بهترین بندگان خدا می گفت ومی گفت وفقط می شنیدیم  و می گریستیم .دیگر لحظاتی تا شهادت برادرم باقی نمانده است.

اما امروز

خدایا اکنون که باچشمان سرخ ودل خونیین در کوچه پس کوچه های تهران قدم می زنم گویا باز صورتمان از سیلی نگاهشان امانی ندارد،خدایا اینجادیگر سنگری ندارم که از ترکش دشنامشان پناهی بگیرم،خدایا تو می دانی دستهایم دیگر توانایی ندارند که از شدت صدای سوت خمپاره های غفلت گوشهایم را بگیرند.خدایا اینجا انقدرعطر دخترکان فضا را آلوده نموده که دیگر آن ماسکهای شیمیایی هم دردی دوا نمی کنند.خدایا تو شاهد باش که ازغم غربت یاران شهیدم می نویسم.آری برادرم،بگذاربرصورتمان سیلی زنند مگر با مادرمان فاطمه چنین نکردند.بگذار عکست را ازدیوارشهرمان پاک کنند ،شهرما سهم تمام عاقلان هست و من و تو امروز دیوانه ای بیش نیستیم.آری برادرم تو دیوانه ای 14 ساله بودی که سهم تو از این دنیا فقط ...

اصلا مگر تو نشنیدی صدای ان دخترک بدحجاب راکه باطعن به من می گفت:چه کسی آنها را مجبور نمود به جبهه روند نمی بایست می رفت .آری تو دیوانه ای بیش نیستی و من نیز.

چرا ای برادرم گهگاهی عکسی و صدایی از تو در روایت فتح آن شهید عشق می بینیم مگر نمی دانی که حضورت موجب رنجش خاطرآن دخترکان طناز و عشوه گر شهرمان می شودو یاد مرگ لحظات خوششان را پریشان می نماید ،راحتمان بگذار .یاد شبهای برره بخیر که می دیدیم و سرخط می شدیم...

بگذار شبهای تهران بدون تو و بدون یاد تو باشد که امروز چنین بیشتر پسندیده باشد.برادرم خون تو سهم خودت بود به ماربطی نداردرفتن تو، راست می گوید ان دخترک با دوست پسرش تومجبورنبودی.

تو می توانستی باشی و شریک در لحظات خوششان.

دست از سرم بردار ای برادرشهیدم بگذاربخوانند :

ای ایران ای مرز پر گهر       ای خاکت سرچشمه هنر

دور از تو انـدیشه  بـدان         پایـنده مانی  و جــاودان

این تو نبودی که با خونت اندیشه بدان را دفع نمودی پس حقی نداری .

بگذار دنیا طلبان لذت پرست بکام خود شادباشند بیا من وتو هم به یاد اخرین شب ،شب والفجرهشت شاد باشیم.آن رود خروشان را که یادت هست قسمهای بچه ها را به مادرشان فاطمه زهرا (س)که یادت هست،هنوز یادم هست که می گفتی ای مادرم زهرا این ابها مهریه تو هست امشب بگوآرام باشند تا بچه ها بتوانند عبور کنند.قسم می دادی فاطمه را،خدایا هنوز صدای زیبای برادرم درگوشم طنین اندازاست:

نسیمی جان فزا میآید             بوی کرببلا می آید

دیگر چند قدمی تا قبربرادرشهیدم نمانده است دنیا سهم تو ای دخترک بدحجاب تهران،بپوش هرآنگونه که می پسندی عشوه گری کن به هرروش که می توانی هرجا عکس برادرم رادیدی پاره کن اما فقط برادرم رادیوانه مپندار که اگر تودراین عالم لذتی دروجودت یافتی ودرجستجویش وارضایش برآمدی برادر من نیز صورتی دید و صدایی شنید،صدایش نه ازجنس متال بود و نه ازجنس پاپ ،صدایش از جنس نور بود وصورتش هم نیزازجنس نور. اینک برادرم ان سوی کارون برروی سیمهای خاردار افتاده است و من ناتوان از توقف بایک نگاه بدرقه اش می کنم وبه راهم ادامه می دهم...

برهنه به بستر بی کسی افتم تو از یادم نمی روی

خاموش به رساترین شیون ادمی تو از یادم نمی روی

سفری ساده ازتمام دوستت دارم تنهایی تو از یادم نمی روی

گریبانی برای دریدن این بغض بی قرار تو از یادم نمی روی

سوزن ریز بی امان باران برپیچک وارغوان تو از یادم نمی روی

تو بامن چه کرده ای که از یادم نمی روی

اخرین باری که سید رادیدم،درگرماگرم عملیات خیبر بود.هیچ وقت یادم نمی رود.ان روزرفتم درسنگری که شهید زین الدین انجا بود.روحیه خیلی عجیبی داشت.فشارکاروخستگی جنگی که طولانی شده بود،حتی برای یک لحظه هم خسته اش نکرده بود.بخصوص اصلا معلوم نبود تا یک دقیقه دیگر ممکن است چه اتفاقی برای همگان رخ دهد.حالا شما تصورکنید سیدحمید انجا باشدمی شودنورعلی نور. انروز،روزسختی بود برای همه.بخصوص برای حاج همت ولشکرش،لشکر ۲۷ محمد رسول الله(ص).قرارشده بودیک گروهان یا کمترمأمورشوندبه لشکر۲۷ بروند برای بازسازی وکمک به حاج همت.قراربود که بروند سمت چپ جزیره مجنون که حاجی وبچه هایش انجابودند.این مأموریت رادادند به سیدحمیدتابرودخط راتحویل بگیرد.یادم است مقرفرماندهی لشکر ثارالله درسمت راست جاده،وسط جزیره جنوبی،نزدیک کارخانه نمک ونزدیک خط بود.اتش دیوانه بود ومی ریخت روی سنگر.حاج قاسم هم انجا بود وخط رافرماندهی می کرد.حاج همت وسیدحمیدامدندانجاوواردسنگرشدند،سنگری دوروخیلی کوچک.جاکم بود،نشستیم.حاج همت وحاج قاسم صحبت هایشان راکردندوقرار شدمن هم همراهشان بروم تاخط راتحویل بگیریم وشب هم شناسایی داشته باشیم .حاج همت وسید ازحاج قاسم خداحافظی نمودندورفتندسوارموتورشدندقبل ازاین که سوارموتورشوند من به سید گفتم:بگذارمن ترک موتورحاجی بنشینم!گفت:پس من؟گفتم:توباموتورمن بیا!لبخند زدوقبول کرد.حالا می فهمم که لبخندش معنای خاصی داشت.رفتم سوارموتورحاج همت شدم.اماده رفتن بودیم که حاج قاسم صدایم زد وگفت کارم دارد.از موتورامدم پایین ورفتم طرف حاج قاسم وحرفش رازد.برگشتم دیدم سیدبازرفته نشسته ترک موتورحاج همت.اتش انقدرزیادوفرصت کم که معطلی معنا نداشت.پیش خودم فکرکردم حتماسیدفکرکرده کارم زیاد طول می کشدوزودرفته سوارشده که بروندسرقرارشان.به من گفت:

توبا موتورخودت بیا،بعداگرفرصت شد،بیاسوارموتورحاجی شو!

انگارازچیزی خبرداشت که می خواست دل مرا بدست اوردودلگیرنباشم. راه افتادیم.انها جلو من پشت سرشان.فاصله مان یکی دومتری می شد.سنگرپایین جاده بود وبرای رفتن روی پد وسط می بایست از پایین پد می رفتیم روی جاده واین کارباعث می شد سرعت موتورکم شود.عراقی ها روی ان نقطه دید داشتند .تانکی مستقرکرده بودند وهروقت که ماشین یا موتوری پایین وبالا می شدونورافتاب به شیشه هایشان میخورد،گلوله اش راشلیک می کرد.ماموتورها رااستتارکرده بودیم وبا این حال باز مارامی دیدند،چون فاصله نزدیک بود.طبق معمول گلوله ای شلیک نشد.یک حسی به من می گفت گلوله شلیک می شود.حاج همت راصدازدم وگفتم :حاجی،این جاراپرگازتربرو!انگارحرف کفرامیزی زده باشم،چرا که هنوز بعدازاین همه جنگیدن ودیدن خیلی چیزهانفهمیده ام که هرگلوله ای که شلیک می شود،باهدف خاصی است که خداوند مقرر کرده،هرگلوله اگرقسمت کسی باشد ،هیچ کس نمی تواند جلوی انرابگیرد.انگارروی گلوله اسم شهیدش رانوشته بودند.بالاخره گلوله شلیک شد ودودی غلیظ امدبین من وموتورحاج همت قرارگرفت،صدای گلوله وانفجارش موجی را به طرفم اورد که باعث شد تاچند لحظه گیج ومبهوت بمانم،ونفهمم که چه اتفاقی افتاده است.رسیدم روی پدوسط وازمیان دود وباروت بیرون امدم وبه به رفتن خودم ادامه دادم.انگاریادم رفته بود که چه اتفاقی افتاده وبا چه کسانی همراه بودم.یکدفعه متوجه موتوری شدم که سمت چپ جاده افتاده بود .دوپیکرروی زمین افتاده بودند.پیش خودم گفتم اینها کی شهیدشده اند که ازصبح تاحالا من انها راندیده ام ؟به ارامی ازموتورپیاده شدم وبه طرف انها رفتم.اولین نفررا که برداشتم(حاج همت) دیدم تمام یدن سالم است،فقط صورت ندارد.انگارموج تمام صورتش راقطع کرده بودواصلا شناخته نمی شد.دریک لحظه همه چیزیادم امد،حرکتمان ازپیش حاج قاسم و حرف زدنم باسید وحرکت مان به سمت پدوبعدانفجار.عرق سردی به پیشانی ام نشست .دویدم ورفتم سراغ نفردوم.اوهم به روافتاده بود.نمی توانستم باورکنم اوسید حمیداست.چون همیشه ازلباس ساده اش می شدشناختش.

وقتی به نوع شهادت این دوشهیدفکرکردم،یادچهره هاشان افتادم ودیدم هردوی انها یک نقطه مشترک دارندوان هم چشمهای زیبای انها بود،که خداوند گرفته بود.

اي گنبد،چگونه فروريختي برقلب من،چگونه فشردي روحم را وجاري نمودي اشکم را وشکستي توبغضم را.

اه،اي اشک من اي اشک تو،ايا مي توان هماره جاري بودتاخيساندن پايه هاي کاخ کفر،ونظاره کنيم فروريختن کاخ سفيدرا.

ايا خفاشان کاخ سفيد اينگونه باور دارند که مي توانند چرکين عقده هاي صهيونيسم را اندک تألمي دهند.

مگرندانستند که کربلا روديست ازخون اهل ولا وباريختن خون هرشهيدي خروشانتر خواهد شد وروزي خواهدامدکه اين رود

سدهاي سست قدرت شمارافروشکندوچون فرعونيان درنيل خون غرقتان نمايد.

اي امام غريبم تسليت شيعيانت راپذيراباش .

زیراین سقف کبود،

راز ماندن درچیست؟

گفت:«در رفتن من»

کوه پرسید:«و من؟»

گفت«در ماندن تو»

بلبلی گفت:«و من؟»

خنده ای کرد و گفت:

«در غزلخوانی تو»

اه از ان ابادی،

که دران کوه رود

رود،مرداب شود،

ودر ان،

بلبل سرگشته،سرش را به گریبان ببرد

و نخواند دیگر!

من و تو، بلبل و کوه و رودیم

راز ماندن جز

در خواندن من،ماندن تو،رفتن یاران سفرکرده مان نیست،

                                                                            بدان!

ابوالفضل سپهر